rəqiblərinin də eyni ox ətrafında fırlandıqlarının əlamətlərini görmək çətin deyil.

Beləliklə:

- Fransanın xarici siyasətinin Afrika hüdudları digər oyunçuları təhlükəsizlik, iqtisadi və hərbi aspektləri yenidən qiymətləndirməyə təhrik edir;

- Afrika cəbhəsində Fransanın maraqları sarsıdılır, nüfuz arxitekturası yenidən formalaşdırılır;

- Rusiya, Türkiyə və Çin ABŞ-Böyük Britaniya ikilisinin Fransanı Afrikadan “qovmaq” planlarını göydəndüşmə fürsətə çevirir;

- Fransa Rusiya və Çinlə əməkdaşlıq modeli qurmağa çalışaraq onlar vasitəsilə itkilərini düzəltməyə çalışır.

Hər halda, Afrika üzrə münasibətlər sistemində yeni bir səhifə açılması cəhdi Fransanın manevr sahəsini daraldır, görünür ki, Paris perspektivdə uğursuzluğa düçar olacağını anlayır.

Hesab aparsaq, Fransanın neokolonial iddiasının qlobal teatrda fərqli bir işıqda görünəcəyini qeyd edə bilərik.

O mənada ki, Fransanın Afrikada üzləşdiyi problemlər, onun digər regionlar üzrə də gündəlik formalaşdırmaq cəhdlərinə maneələr yaradacaq.

Lakin diqqətdən qaçmamalıdır ki, Fransa xarici siyasətdə başqalarını mütiləşdirmək cəhdlərində inadkarlıq göstərir. Bu, qlobal səhnəni qarışdırır, onu sabitlik oxundan çıxaran aktlardan birinə çevrilir.

Bu tərsliyi “yumşaldacaq” proses Fransadakı iğtişaşlardır, çünki Parisin aşkar və ya gizli rəqibləri daxildəki dramatik mənzərəni öz xeyirləri üçün istifadə edib, onu güzəşt paketinə məcbur edə bilərlər.

Fransa hökuməti xarici siyasətdəki əzablarının acığını sosial-iqtisadi siyasətinə, daxili təhlükəsizlik qayğılarına haqq qazandırmaqla çıxır. Bunun üçün o, etirazçılara qarşı istənilən zor tətbiqini məqbul sayacaq.

İğtişaşlar Fransanın dünyadakı rütbəsini kiçiltməyə təkan verdikcə, Parisin böhran qövsü genişləndikcə o, həm daxili, həm də xarici siyasət cəbhələrində qəddarlaşacaq.